home en  de  pl  cz 

Standard

Birma należy do grupy II., więc do kotów półdlugowłosych. Jest to średnio duży kot z długim jedwabnym kożuchem, który jednak nigdy nie będzie tak długi czy gęsty jak u kotów perskich. Waga dojrzałego kota waha się między 2,5 a 4,5 kg, kocur jest masywniejszy, osiągając wagę aż 5 kg. Birmy dojrzewają w wieku około 18-tu miesięcy, jednak pełną dojrzałość osiągają dopiero w wieku 4 lat.

Rasa Birma uznana jest przez organizacje FIFé, GCCF, CFA, WCF i TICA.

Głowa

Czaszka: masywna, głowa nie może być kulista, ani spiczasta. Powinna mieć pięknie zaokrąglone kości policzkowe, pełne policzki. Zaokrąglona ma być także część czołowa, z którą harmonijnie łączy się nos. Twarz powinna mieć kształt otwartego serca.

Nos: wymagany jest tzw. „rzymski nos“. Miała by więc mieć średnio długi, wygięty nos bez „stopu“. „Stop“, który jest typowy np. dla kotów perskich, jest uważany za wadę. Długość nosa miałaby odpowiadać długości czoła po padołek.

Broda: silna, trochę zaokrąglona i wyrazista

Oczy: lekko owalne, nie mogą być ani trochę okrągłe ani zbyt migdałowe. Umieszczone w lini prostej, lekko ukośne(zewnętrzny róg ma być umieszczony wyżej niż zewnętrzny) nie mogą być zbyt blisko nosa. Podaje się , że odległość między oczami powinna być minimalnie długości jednego oka, jeśli jednak jest nieco większa, sprawia to korzystniejsze wrażenie. Spojrzenie Birmy powinno być przyjazne.

Barwa oczu musi być jak najobficiej błękitna. Jako idealna uważana jest barwa szafiru. Bierze się pod uwagę całkowite zabarwienie Birmy. Czym jest ciemniejsze, tym ciemniejszą by miały mieć barwę oczu. Najciemniejsze by więc miały być przy barwie jasnobrązowej a jaśniejsze są tolerowane na przykład u kremowej.

Kolor oczu kociąt jest zazwyczaj jaśniejszy niż u dorosłych.

Oczy nie mogą wykazywać zeza. Chodzi o poważną, dyskwalifikującą wadę.

Uszy: ułożone daleko od siebie, raczej małe, zaokrąglone, skierowane na boki. Muszą być w harmonii z całościowym układem głowy. Ewentualna sierść na końcach małżowiny, jak na przykład u maine coon, nie jest pożądana i usuwa się ją.

Generalnie głowa powinna dawać wrażenie harmonii. Nie może przypominać głowy kota perskiego czy syjamskiego.

Ciało: Silne, średnio ciężkie, lekko wydłużone. W ruchu musi być pełne wdzięku.

Nogi: krótkie, silne, pewne. Długie bądź też za cienkie nogi nie są pożądanymi cechami. Łapy są okrągłe, zakończone śnieżno-białymi skarpetami. Biały kolor na łapach miałby być symetryczny, skarpety na przednich nogach są zakończone równo, nie sięgają do górnej części łap, znaki na tylnych nogach miałyby sięgać tylnej części łokci. Na tylnych kończynach wyraźna biała barwa tworzy tzw. ostrogi, które mają kształt odwróconego V i pokrywają do 1/3 lub 1/2 stopy. Barwa poduszek łap może być różowa, albo zmieszana z barwą oznaczenia.

Ogon: jest średnio długi, z długą sierścią, zwinny i równomiernie zabarwiony, dosięga nawet ramion. Załamania na ogonie są wyraźną wadą. Ogon miałby być noszony dumnie wyprostowany, tworząc chochol. Obowiązuje aby ogon był w całkowitej harmonii z ciałem Birmy.

Sierść: Jest półdługa z jedwabną teksturą i słabo rozwiniętym podszyciem. Długość musi korespondować z odpowiednimi częściami ciała. Na twarzy i nogach jest krótka, na tyle, bokach i ogonie jest najdłuższa. Dzięki brakowi podszycia sierść nie kołtunieje i jest prosta w pielęgnacji. Dorosły kot ma kołnierz, który jest największy w zimie, u kociąt nie bywa widzialny. Tak jak wszystkie półdługowłose koty, Birmy także mają krótszą sierść letnią a dłuższą zimową.

Barwa: wykazuje wszelkie charakterystyczne znaki u kotów z zabarwieniem colorpoint z tym, że wszystkie cztery łapy są białe (skarpety). Barwa ciała powinna być jasna, podaje się barwę jajecznych skorupek z ciepłym złotym tonem na grzbiecie.

Oznaczenia: Birmy są ciemniej zabarwione na obliczu, uszach, ogonie, kończynach, i u kocurów na jądrach. Oznaczenia muszą tworzyć widoczny kontrast z resztą barwy ciała. Oblicze kota pokrywa maska, którą optycznie dzieli od uszu pasek jasnej sierści. Okolice oczu, warg i nosa są zabarwione według tego, czy chodzi Birmę z pełną kolorystyką oznaczeń (czarny) albo z desenem (różowy). Birmy z większym barwnym kontrastem miały by być faworyzowane. Kolor sierści u kotów z pełną kolorystyką rozwija się w pełni dopiero po roku życia kota, u kolorów “rozcięczonych“ o rok póżniej.. Białe plamy w oznaczeniu są uważane za vadę.

Warianty kolorystyczne

Według barwy znaków obecnie rozróżnia się dwadzieścia barwnych wariantów. Kategoria każdego kota jest dana tzw. kodem EMS, który jednoznacznie określa rasę i barwny wariant kota.

Kod EMS dla rasy Birmy to SBI (z angielskiego „Sacred Birma“) i idące za tym jedno małe pismo, określające barwny wariant. W tym oznaczeniu może być numer 21, który określa ubarwienie tabby.

Możliwości wariantów ubarwienia widoczne są w tabelce:

Barwy podstawowe Szylkretowe Z deseniem Szylkretowe z deseniem
SBI n - seal
SBI a - blue
SBI b - chocolate
SBI c - lilac
SBI d - red
SBI e - creme
SBI f - seal tortie
SBI g - blue tortie
SBI h - chocolate tortie
SBI j - lilac tortie
SBI n21 - seal tabby
SBI a21 - blue tabby
SBI b21 - chocolate tabby
SBI c21 - lilac tabby
SBI d21 - red tabby
SBI e21 - creme tabby
SBI f21 - seal tortie tabby
SBI g21 - blue tortie tabby
SBI h21 - chocolate tortie tabby
SBI j21 - lilac tortie taby

U Birm można krzyżować barwne warianty między sobą. Istnieją kalkulatory genetyczne (http://www.agabi.net/coloride.htm), które mogą pokazać prawdopodobieństwo możliwych barwnych wariantów u kociąt, według ubarwienia rodziców.



Hodowla Ametyst Blue.cz, Ing. Šárka Neničková
Mob. +420 603 523 764, e-mail: info(at)birmacat.cz
optimalizace PageRank.cz | © 2007 Ametyst Blue.cz